شمارهٔ ۵۳ - زبان حال امام برسر نعش برادر

ای علمدار به خون غوطه‌ورم کو علمت
به سر خاک به نمود مکان از ستمت ۱

نظری سوی برادر بنما باز که باز
جانی آید به بدن از نگه دم به دمت ۲

فرش سم فرس خصم شده پیکر تو
عوض آنکه گذارن سر اندر قدمت ۳

بسر آب نهادی سر و تا روز جزا
هر زمان تازه شود داغ حسین از المت ۴

کمر خم‌شده‌ام راست شود بار دگر
گر اشارت کنی ای کشته ز ابروی خمت ۵

قطع بی‌دستی تو رفع کند خجلت آب
خیز تا نزد سکینه برم اندر حرمت ۶

پر برآورده تنت این قدر از تیر عدو
که یک بال زدن برد به باغ ارمت ۷

چه زنم گر نزنم شعله ز داغت بر جان
چه کنم گر نکنم ناله و افغان ز غمت ۸

گر نسوزد دلت از محنت بی‌یاری من
یاری (صامت) افسرده نما از کرمت ۹