شمارهٔ ۸ - شکوه و زینب (ع) سر قبر مادر

روایت است که چون عترت رسول‌الله
سوی مدینه رسیدند با خروش ز راه ۱

خمیده زینب بی‌غمگسار گشت روان
میان روضه مادر به ناله و افغان ۲

سلام کرد به حسرت فکند سر در پیش
زبان حال به مادر بگفت با دل ریش ۳

که ای ستمکش ایام چشم تو روشن
که زینبت ز سفر آمده است سوی وطن ۴

سری بر آر ز خاک و به پرس احوالم
نظاره کن که چسان گشته است اقبالم ۵

ز من بپرس که زینب چه شد برادر تو
ز داغ کیست که گشته سیاه معجر تو ۶

ز کربلا تو چرا بی‌برادر آمده‌ای
چنین شکسته دل و خاک بر سر آمده‌ای ۷

برم ز کوفه و یا کربلا به نزد تو نام
و یا ز شام و یزید لعین بدفرجام ۸

به کربلا ز ستم سوختند خانه ما
بباد داد فلک خاک آشیانه ما ۹

مرا به گوشه زندان همین نه ماوا داد
به کوفه حکم به قتلم نمود ابن زیاد ۱۰

میان کوفه ندیدی چسان ز آتش دل
زدم ز غصه سر خد به چوبه محمل ۱۱

که شد ز خون سرم روی و موی من رنگین
روانه شد ز سرم همچو سیل خون به زمین ۱۲

ز کوفه تا به سوی شام در برابر من
به پیش محمل من بد سر برادر من ۱۳

شدم چو وارد اشم خراب ای مادر
خرابه منزل ما بود و خاک ره بستر ۱۴

کسی که مونس و غمخوار و همدم ما بود
مدام سنگ و نی و چوب سخت اعدا بود ۱۵

تمام کوچه و بازرا شام آئین بست
یزید دون به سر تخت زرنگار نشست ۱۶

به بزم عام طلب کرد آن لعین غیور
سر برهنه من و اهل بیت را به حضور ۱۷

چنان نمود جفای یزید مدهوشم
که شد ز شمر و صفت کربلا فراموششم ۱۸

به پیش دیده من آن ستمگر کونین
بزد به چوب ستم بر لب و دهان حسین ۱۹

گذشته زین همه یک سرخ مو به بزم یزید
ز خاندان نبوت کنیز می‌طلبید ۲۰

بس است (صامت) افسرده زین عزا بگذر
که از سرکش دو چشمت سیاه شد دفتر ۲۱