شماره ۳۵ - دو شینه دل از دوری دلبر گله می‌کرد

دو شینه دل از دوری دلبر گله می‌کرد
تنگ از طمع وصل بخود حوصله می‌کرد ۱

از آمد و شد گشت چنان قاصد آهم
کز ضعف تو گویی طلب راحله می‌کرد ۲

هر دم بسر کوی تو از بیم رقیبان
چون چله نشین ورد زبان به سلمه می‌کرد ۳

گر سخت نبد جان ز چه از رفتن جانان
اندر قفس تن قدمی فاصل می‌کرد ۴

می‌دید مرا پای دل از گریه به گل باز
از زلف چه زنجیر چرا سلسله می‌کرد ۵

دیشب که جرس هم نفس ناله ما بود
از زمزمه خون در جگر قافله می‌کرد ۶

نو شیفته همره ما بود که امشب
تا آخر منزل سخن از ممشبه می‌کرد ۷

هر لحظه کنم روی به یک سوی چه می‌بود
گر عشق مرا عازم یک مرحله می‌کرد ۸

در عشق چو (صامت) نبرد صرفه بجز غم
ای کاش که این آرزو از سریله می‌کرد ۹