خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این شعر در مدح و ستایش شخصی بزرگوار سروده شده است. شاعر از تأخیر در نوشتن نامه عذرخواهی می‌کند و بیان می‌کند که سخنانش چنان روان و زیبا بودند که گویی خاک قدمت را می‌بوسید و به سوی تو می‌دوید. همچنین اشاره می‌کند که سخنانش از دروازه شهر تا خلوت خاص تو به سرعت رسیده است.
این شعر به دلیل استفاده از زبان و مفاهیم ادبی پیچیده و کهن، برای مخاطبان نوجوان و بزرگسال مناسب است. درک عمیق معانی و زیبایی‌های آن نیاز به آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد.
شماره ۴۶ - قطعه مدح تو گردید ترک شد مکتوب
قطعه مدح تو گردید ترک شد مکتوب
عفو فرما ز دعاگو که قلم دیر کشید ۱
ورنه آن گفته چون آب روان بود چنان
که ببوسید خاک قدمت خواست دوید ۲
تو روانی سخن بین که ز دروازه شهر
تا در خلوت خاص تو بسه ماه رسید ۳
عفو فرما ز دعاگو که قلم دیر کشید ۱
ورنه آن گفته چون آب روان بود چنان
که ببوسید خاک قدمت خواست دوید ۲
تو روانی سخن بین که ز دروازه شهر
تا در خلوت خاص تو بسه ماه رسید ۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۵ - ز ضعف و صحت تن یار صرف خواندن از من
گوهر بعدی:شماره ۴۷ - طبع من هر چه بسازد بسر خوان سخن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
