خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این متن بیان می‌کند که اشعارش را به عنوان تحفه به شخصی مهم فرستاده است، با وجودی که ممکن است شایسته مقام والای او نباشد. او امیدوار است که با لطف آن شخص، اشعارش مورد توجه قرار گیرند.
متن دارای مفاهیم ادبی و عاطفی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و زبان شاعرانه نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۴۴ - ز شعر خویش جز وی و کلاهی
ز شعر خویش جز وی و کلاهی
که هریک به قالبی و بی بهایند ۱
بدان حضرت فرستادم به تحفه
اگر چه صدر عالی را نشاید ۲
امیدم هست کز لطف تو هر دم
چو یابند التفاتی بر سر آیند ۳
که هریک به قالبی و بی بهایند ۱
بدان حضرت فرستادم به تحفه
اگر چه صدر عالی را نشاید ۲
امیدم هست کز لطف تو هر دم
چو یابند التفاتی بر سر آیند ۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۳ - دوش مهمان لب جانان شدم
گوهر بعدی:شماره ۴۵ - ز ضعف و صحت تن یار صرف خواندن از من
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
