شماره ۴۱۷ - دوشم دل از غم تو بر آتش همی طپید

دوشم دل از غم تو بر آتش همی طپید
وز دیده باخیال لبته آب میچکید ۱

زآن لب چو میشنید حدیثی دل کباب
میسوخت چون نمک بجراحت همی رسید ۲

در پیش میفکند سر خود قتیل عشق
از شر این گناه کز آن تیغ می برید ۳

نا کرده سر قلم سر زلفت کجا کشیم
دال است زلف تو نتوان بی قلم کشید ۴

پیش تو روز و شب چه برم نام مهر و ماه
چون مهر دیگری نتوان بر تو به گزید ۵

گیرم که باد با تو برد آه این ضعیف
از باد تاله پشه کمتر توان شنید ۶

چشم کمال روی تو دید و بگریه گفت
چشم رونده چون تو در اقلیم ها ندید ۷