شماره ۳۵۷ - پیش از آندم که می و میکده در عالم بود

پیش از آندم که می و میکده در عالم بود
جان من با لب خندان قدح همدم بود ۱

بوی خون کز دهنم میدمد امروزی نیست
زانکه این رایحه در آب و گل آدم بود ۲

لب جانبخش تو در خنده مرا دل میداد
ورنه جان و دل از آن زلف سیه درهم بود ۳

گلی شرم رخت آن روز همی کرد عرق
که به پیراهن صحرای جهان شبنم بود ۴

عقل مدهوش من آندم به خرابات ازل
گاهی از لعل تو دلتنگ و گهی خرم بود ۵

هر جراحت که همی کرد غمت بر دل ریش
زخم شمشیر جفاهای تواش مرهم بود ۶

زاهد خام چه داند که چه می گفت کمال
کو، نه در پرده دلسوختگان محرم بود ۷