شماره ۳۴۰ - به خانه ای که چنین میهمان فرود آید

به خانه ای که چنین میهمان فرود آید
همای سدره در آن آشیان فرود آید ۱

زمی سعادت و طالع که او شبی چون ماه
به کلبة من بی خان و مان فرود آید ۲

از تشنگی دل و جان بر چه زنخدانش
گه این زچاه برآید که آن فرود آید ۳

به چشم نرگس اگر سرو بیند آن رخسار
کجا سرش به گل بوستان فرود آید ۴

چو فرج ژاله که آید به اوج غنچه فرود
غم تو در دل تنگ آنچنان فرود آید ۵

چو اشک را ز دویدن پا زد آبله ها
رها کنم که بر آن استان فرود آید ۶

کمال اشک ترا نیک نام شد باران
که گفته اند لقب ز آسمان فرود آید ۷