این متن شعری است که از عشق نافرجام، رنج‌های عاشقانه و بی‌وفایی معشوق سخن می‌گوید. شاعر از ستم معشوق، بی‌رحمی او و نبود لطف و مرحمت در رفتارش شکایت دارد و بیان می‌کند که حتی شیرینی لب‌های معشوق نیز نمی‌تواند درد و رنج او را تسکین دهد. همچنین، شاعر به بی‌وفایی و ناجوانمردی رقیب اشاره می‌کند و از این که فرشته‌ای نیست تا گناهان معشوق را بنویسد، اظهار تاسف می‌کند.
متن دارای مضامین عاشقانه‌ای است که با درد و رنج همراه است و درک کامل آن نیاز به بلوغ عاطفی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
شماره ۳۳۴ - با منت لطف جز ستم نبود
ننگ چشمی ترا کرم نبود ۱
چشمت از خون ما پشیمان نیست
مرحمت موجب ندم نبود ۲
چه فرستم بر نو جان خراب
پیش تو این متاع کم نبود ۳
با لبت شهد اگر چه شیرین است
آنچنان حلقه سوز هم نبود ۴
گفته سوزمت بر آتش غم
گر غم روی تست غم نبود ۵
در وقا پای ما نداشت رقیب
ناجوانمرد را قدم نبود ۶
ننویسد فرشته جرم کمال
بر سر بیدلان قلم نبود ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
