شماره ۲۸۰ - هزار شکر که آن چشم پر خمارم کشت

هزار شکر که آن چشم پر خمارم کشت
وگرنه حسرت آن خواست زار زارم کشت ۱

پر واجب است به هر گشتن توأم شکری
هزار شکر که چشمت هزار بارم کشت ۲

دعای زندگیم گو مکن کس از یاران
بس است زندگی من همین که بارم کشت ۳

شب فراق بشارت بکشتنم دادی
چه منت است ز نو کآن شب انتظار کشت ۴

گرم تو دل ندهی چون رهم ز دست رقیب
که جز به سنگ من آن مار را ندارم کشت ۵

ز پیچ و تاب چو دامی که صید را بکشد
درون هر گره آن زلف ثا بدارم کشت ۶

نرفت آب خوشی بی لبش به حلق کمال
مگر دمی که به شمشیر آبدارم کشت ۷