شماره ۲۶۹ - نیست مرا دوستر از دوست دوست

نیست مرا دوستر از دوست دوست
اوست مرا دوست مرا دوست اوست ۱

دم ز رخ دوست زند آینه
در نظر مردم از آن دوست روست ۲

دل خم ابروی تو دارد هوس
صدر نشین بین که چه محراب جوست ۳

گوی چه ماند به زنخدان یار
این زنخ مردم بیهوده گوست ۴

آنکه ز هر رنگ می از خم مرا
باده یک رنگ ببارد سبوست ۵

نافه چین را که نسیم تو داشت
در طلب از شوق تو بدرید پوست ۶

سرو لب جوست قدت ز آن مرا
دیده لب جوی و لب جوست دوست ۷

چیست ز غم حال تو گفتی کمال
تا رخ زیبای تو دیدم نکوست ۸