شماره ۲۳۰ - گل از پیراهنت بونی شنیدست

گل از پیراهنت بونی شنیدست
گریبان از برای آن دریده ست ۱

چو دید اندر چمن دامن کشانت
ز حسن و لطف خود دامن کشیده است ۲

به نو بر فلک کم مینماید
مگر از دور ابروی تو دیدهست ۳

حدیثی از لبت هر کس که بنوشت
زکلکش بر ورق سرخی چکیده ست ۴

از چندین تیر کاندر ترکش تست
دل مجروح را تیری رسیده است ۵

ندیدست آن دهان هیچ آفریده
به حکم آنکه از امید کشتن از ۶

کمال از غصه خود را کشت گوئی
هیچ آفریده ست نیفت بریده ست ۷