شماره ۱۹۸ - عشق تو سراسر همه سوز و همه دردست

عشق تو سراسر همه سوز و همه دردست
رین شیوه به اندازه مردی است که مردست ۱

آنکس که درین صرف نکردست همه عمر
بیچاره ندانم که همه عمر چه کردست ۲

زاهد چه عجب گر کند از عشق تو پرهیز
کس لذت این باده چه داند که نخوردست ۳

عاشق که نه گرمست چو شمع از سر سوزی
گر آتش محض است به جان تو که سردست ۴

اشکی که بود سرخ چو رخسار تو داریم
ما را ز تو نشریف نه تنها رخ زردست ۵

بی شب که بر آن در من خاکی ز ضعیفی
بنشستم و پنداشت رقیب نو که گردست ۶

گر هست کمال از دو جهان فرد عجب نیست
این نیز کمالی است که آزاده و فردست ۷