شماره ۱۷۶ - سر زلف تو دزد دل های ماست

سر زلف تو دزد دل های ماست
گر آویزی او را از گردن رواست ۱

به بالای لب نقطة خال تو
خطا نیست آن نکته مشک ختاست ۲

صفاهاست با آن دو رخ دیده را
غباری اگر هست از آن خاک پاست ۳

به دور تو صوفی با پوش شد
که از دست تو پیرهن ها فباست ۴

ز من گفته صبر کن نیم دم
از آن روی چندین صبوری کراست ۵

جدا می کند فرقت جان ز تن
قرارم ز دل نیز این خود جداست ۶

کجا شد دلت باز گفتی کمال
تو خود نیک دانی مرا دل کجاست ۷