شماره ۱۳۱ - داغ عشقت بر رخ جانها نشان دولت است

داغ عشقت بر رخ جانها نشان دولت است
هر که محروم است ازین دولت سزای محنت است ۱

گر بلا افزون فرستی من بدین نعمت هنوز
شکر می گویم که در شکرت مزید نعمت است ۲

از بزرگی گر سگ خود خوانیم که گه رواست
هر که شد خاک درت او را به از صد عزت است ۳

گر به بینی عاشقی در گربه ای زاهد چو اشک
از نظر مگریز کان باران ز ابر رحمت است ۴

زحمت آن در مده ای سر که از ما دوست را
این گرانی بس که جان بر آستان خدمت است ۵

با تو در دوزخ مرا نار وعذاب سلسله
خوشتر از رخسار و زلف حوریان جنت است ۶

نیست جز وصلی ازو در پوزه جان کمال
آفرین بر جان درویشی که صاحب همت است ۷