شماره ۷۴ - آه که از حال من یب ندانست

آه که از حال من یب ندانست
مردم و درد دلم طبیب ندانست ۱

گل مگر این بی وفانی از پی آن کرد
کز دل مجروح عندلیب ندانست ۲

عقل ز هر کسی که ماجرای تو پرسید
هیچ کس این قصه عجیب ندانست ۳

تا دل آواره در کمند تو افتاد
هیچ کس احوال آن غریب ندانست ۴

خلق چه داند مراد خاطر ما را
کام محبان بجز حبیب ندانست ۵

دوش بر آن در چه عیشها که نمودم
با سگ کویش که آن رقیب ندانست ۶

هم به مرادی رسد کمال که کس را
از کرم دوست بی نصیب ندانست ۷