شماره ۴۶ - گر بری چون سر زلف این دل سودایی را

گر بری چون سر زلف این دل سودایی را
با پای بوس تو کشد این دل شیدائی را ۱

من ازین در نروم زانکه به جانی نرسد
هیچ کاری به طلب عاشق هر جائی را ۲

روی ننموده گرفتم که روی از بر ما
به کجا میبری این خوبی و زیبائی را ۳

چه ورنها که کهن کرد به دفتر گل سرخ
تا بیاموخت ز رویت چمن آرائی را ۴

خارمژگان منگر پای بنه بر سر چشم
که زیانی نرسد از مژه بینایی را ۵

روی زاهد نکند آرزو این چشم نرم
میل خشکی نکند مردم دریائی را ۶

در نگیرد دمت ای ناصح دانا به کمال
تا بر آتش ننهی دفتر دانائی را ۷