متن بیانگر وابستگی کامل گوینده به خداوند است. او اظهار میکند که بدون خدا هیچ کس را ندارد و تنها به او پناه میبرد. گوینده در ظاهر تسلیم است اما در باطن کاملاً مطیع نیست. او نه از دشمن میترسد و نه نگران خصم است. اگر دل یا خردش بپرسد چرا چنین است، پاسخ میدهد که سرافکنده و بندهی خدا است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی است که درک آن به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر میتوانند با این مفاهیم ارتباط برقرار کنند.
مناجات ۲۵۹ - الهی دانی که بی تو هیچ کسم، دستم گیر که در تو رسم، به ظاهر قبول دارم، به باطن تس
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.