متن بالا بیانگر عشق و ارادت به معشوق الهی است که در آن شاعر از نور عنایت، آرزوی وصال، و جمال بینظیر معشوق سخن میگوید. همچنین، اشارهای به انتظار ظهور و تأثیر آن بر جهان دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و ادبی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کهن نیاز دارد. همچنین، برخی اصطلاحات و مضامین ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
مناجات ۲۴۰ - الهی در دل دوستانت نور عنایت پیداست و جانها در آرزوی وصالت حیران و شیداست چون تو
روزی که سر از پرده برون خواهی کرد
دانم که زمانه را زبون خواهی کرد ۲
گر زیب و جمال از این فزون خواهی کرد
یارب چه جگرهاست که خون خواهی کرد ۳
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.