این متن یک نیایش عرفانی است که در آن گوینده از خداوند طلب یاری، آرامش و وصال میکند. او از بیدلی و غربت خود میگوید و بیان میکند که زندگی حقیقی تنها با حضور خداوند معنا مییابد. همچنین، گوینده اشتیاق خود را برای دیدار و شنیدن سخنان خداوند بیان میکند، هرچند خود را لایق آن نمیداند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و ادبی است که درک آن برای سنین پایین ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات ادبی کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
مناجات ۲۲۵ - الهی در یافتی خود یاری و یادگاری، معنی دعوی صادقانی، فروزندهٔ نفسهای دوستانی آرا
چشمم همی بخواهد دیدارت
گوشم همی بخواهد گفتارت ۲
همت بلند کردند این هر دو
هر چند نیستند سزاوارت ۳
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.