خلاصه و ردهبندی سنی
16+
متن بالا یک مناجات عرفانی است که در آن گوینده به ستایش خداوند میپردازد و از او میخواهد که پردههای غفلت را از دلش بردارد و او را از عیوب وجودی پاک کند. در این متن، خداوند به عنوان نور، مهر، و سرور جان نزدیکان توصیف شده و تأکید میشود که او همیشه حاضر است و تنها از طریق خودش میتوان او را یافت.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و زبانی نسبتاً پیچیده است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، درک مفاهیمی مانند تجلی نور الهی و پاکسازی درونی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
مناجات ۱۹۹ - الهی تو آنی که نور تجلی بر دلهای دوستان تابان کردی و چشمه های مهر در سر ایشان رو
الهی تو آنی که نور تجلی بر دلهای دوستان تابان کردی و چشمه های مهر در سر ایشان روان کردی، تو پیدا و به پیدایی خود در هر دو گیتی نا پیدا کردی. ای نور دیدهٔ آشنایان و سُوز دل دوستان و سرور جان نزدیکان، همه تو بودی و تویی، تو نه دوری تا ترا جوینده نه غافل تا ترا پرسند، نه ترا جز بتو یابند. خداوندا یکبار این پردهٔ من از من بردار، و عیب هستی من از من وادار و مرا در دست کوشش مگُذار بار خدایا کردار از ما در میار و زبان ما از ما وادار.
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:مناجات ۱۹۸ - الهی تو دوستان خود را به لطف پیدا گشتی تا قومی را بشراب انس مست کردی، قومی را به
گوهر بعدی:مناجات ۲۰۰ - الهی هر چه نشان می شمردم پرده بود و هر چه مایه می دانستم بهیده بود. ای کردگار نی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.