این متن عرفانی بیانگر رابطهٔ عمیق و عاشقانهٔ انسان با خداوند است. شاعر با استفاده از استعارههایی مانند آتش، نور، باغ، باران و آتش دوستی، به توصیف شناخت و قرب به خدا میپردازد. او از وحدانیت خدا و سوختن در آتش عشق الهی سخن میگوید و آرزوی وصال دوباره با معشوق حقیقی را دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و استعارههای پیچیده است که درک آنها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی نیاز دارد. همچنین، ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابلدرک نباشد.
مناجات ۱۷۱ - الهی شاد بدانم که اول من نبودم تو بودی، آتش یافتنی با نور شناختن تو آمیختی، از ب
گر روز وصال باز بینم روزی
با او گله های روز هجران نکنم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.