متن بالا یک دعا و مناجات عرفانی است که در آن گوینده از خداوند طلب بخشش و لطف میکند. او به آلودگیهای اخلاقی، درماندگی، غرور و حبس نفس اشاره میکند و از خدا میخواهد که با کرم و احسانش او را بازخوانی و بازگرداند. در بخش دوم، گوینده به وابستگی کامل دل، تن، عقل و جان به خداوند اشاره میکند و بیان میدارد که هیچچیز بدون او ارزشی ندارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آنها نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از زبان ادبی و استعارههای پیچیده ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
مناجات ۱۶۲ - الهی از کَرَم تو همین چشم داریم و از لطف تو همین گوش داریم. بیامُرز ما را که بس
دل کیست که گوهری فشاند بی تو
یا تن که بود که ملک راند بی تو
واله که خود راه ندارد بی تو
جان زهره ندارد که بماند بی تو
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.