خلاصه و ردهبندی سنی
12+
متن بالا یک نیایش عرفانی است که در آن گوینده از خداوند میخواهد که او را به یاد آورد و با لطف خود شادمانش سازد. این متن بیانگر وابستگی انسان به خدا و درخواست یادآوری و شادی از سوی اوست.
متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که ممکن است برای کودکان کمسنوسال قابل درک نباشد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر میتوانند با مضامین آن ارتباط برقرار کنند.
مناجات ۱۵۲ - الهی چه یاد کنم که خود همه یادم، من خرمن نشان خود همه را فرا باد نهادم، ای یادگا
الهی چه یاد کنم که خود همه یادم، من خرمن نشان خود همه را فرا باد نهادم، ای یادگار جانها و یاد داشتهٔ دلها و یاد کردهٔ زبانها، بفضل خود ما را یاد کن و بیاد لطیفی ما را شاد کن.
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:مناجات ۱۵۱ - الهی گرفتار آن دردم که داروی آنی، بندهٔ آن ثنایم که توت سزاوار آنی، من در تو چه
گوهر بعدی:مناجات ۱۵۳ - الهی جُز از شناخت و تو شادی نیست و جُز از یافت تو زندگانی نه، زندهٔ بی تو چون مُ
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.