خلاصه و رده‌بندی سنی
14+
متن یک نیایش عرفانی است که در آن گوینده از خداوند می‌خواهد تا دلش را بگشاید و با لطف خود، مرهمی بر جانش نهد. او اظهار عجز می‌کند و خود را نیازمند فضل الهی می‌داند.
این متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که درک آن به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کهن نیاز دارد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر می‌توانند با مضامین معنوی و ادبی آن ارتباط برقرار کنند.
مناجات ۱۴۰ - الهی چه شود که دلم را بگشایی
الهی چه شود که دلم را بگشایی و از خود مرهمی بر جانم نهی، من سود چون جویم که دو دستم از مایه تهی، مگر که به فضل خود افگنی مرا در روزبهی.
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:مناجات ۱۳۹ - الهی اگر کسی بترا بطلب یافت من خود طلب از تو یافتم، اگر کسی ترا به جُستن یافت من
گوهر بعدی:مناجات ۱۴۱ - الهی نسیمی از باغ دوستی دمید دل را فدا کردیم، بویی از حزینهٔ دوستی یافتیم به پاد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
