خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
متن بالا یک نیایش عرفانی است که در آن گوینده از خداوند می‌خواهد که حضور او را به یاد آورد و انس با او را یادگار بگذارد. همچنین، گوینده این پرسش را مطرح می‌کند که چرا باید به جستجوی خداوند برود در حالی که او همواره حاضر است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، این نوع متون معمولاً برای افرادی مناسب است که از بلوغ فکری و شناختی کافی برای درک مفاهیم انتزاعی برخوردارند.
مناجات ۱۳۳ - الهی ای حجت را یاد و انس را یادگار، خود حاضری ما را جُستن چه کار ؟!
الهی ای حجت را یاد و انس را یادگار، خود حاضری ما را جُستن چه کار ؟!
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:مناجات ۱۳۲ - الهی ای نزدیکتر به ما از ما، مهربانتر از ما بمه ما، نوازندهٔ ما بی ما، بَکَرم خو
گوهر بعدی:مناجات ۱۳۴ - الهی هر کسی را امیدی و امید رهی دیدار، رهی را بی دیدار نه به مُزد نیاز است نه به
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
