شاعر از شادی خود به دلیل لطف و عنایت الهی سخن میگوید و بیان میکند که این شادی نه به خواست خودش، بلکه به اراده خداوند بوده است. او این لطف را مانند دولتی میداند که پس از بیداری از خواب بر بالین خود یافته است.
متن دارای مفاهیم عرفانی و مذهبی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
مناجات ۶۰ - الهی دانی چه شادم، نه آنکه بخویشتن بتو افتادم، تو خواستی من نخواستم ف دولت بر با
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.