خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این متن به بیان تناقضها و حکمتهای الهی در رفتار با بندگان میپردازد. خداوند گاه دوستان را به دشمنان مینمایاند، درویشان را غمگین میکند، بیمار میسازد و خود شفا میدهد، از خاک آدم میآفریند و سپس او را به فردوس میبرد. همچنین، عتاب و جنگ خداوند بیشتر با دوستانش است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، برخی مضامین مانند تناقضهای الهی و عتاب با دوستان ممکن است برای سنین پایینتر سنگین و نامفهوم باشد.
مناجات ۱۶ - الهی تو دوستان را به دشمنان می نمایی، درویشان را غم و اندوه دهی، بیمار کنی و خود
الهی تو دوستان را به دشمنان می نمایی، درویشان را غم و اندوه دهی، بیمار کنی و خود بیمارستان کنی، درمانده کنی و خود درمان کنی، از خاک آدم کنی و بادی چندان احسان کنی، سعداتش بر سر دیوان کنی و به فردوس او را میهمان کنی، مجلسش روضهٔ رضوان کنی، ناخوردن گندم با وی پیمان کنی، و خوردن آن در علم غیب پنهان کنی، آنکه او را زندان کنی و سالها گریان کنی، جباری تو کار جباران کنی، خداوند تو کار خداوندان کنی، تو عتاب و جنگ همه با دوستان کنی.
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:مناجات ۱۵ - الهی ای سزای کرم و ای نوازندهٔ عالم، نه به آخر شادیست نه با یاد تو غم، خصمی و شف
گوهر بعدی:مناجات ۱۷ - الهی از پیش خطر و از پس راهم نیست، دستم گیر که جز تو پناهم نیست.
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.