این متن به بیان تناقضها و حکمتهای الهی در رفتار با بندگان میپردازد. خداوند گاه دوستان را به دشمنان مینمایاند، درویشان را غمگین میکند، بیمار میسازد و خود شفا میدهد، از خاک آدم میآفریند و سپس او را به فردوس میبرد. همچنین، عتاب و جنگ خداوند بیشتر با دوستانش است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، برخی مضامین مانند تناقضهای الهی و عتاب با دوستان ممکن است برای سنین پایینتر سنگین و نامفهوم باشد.
مناجات ۱۶ - الهی تو دوستان را به دشمنان می نمایی، درویشان را غم و اندوه دهی، بیمار کنی و خود
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.