خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن از دل سوخته و رنگ‌رفته خود می‌گوید که از عافیت و خوشی دور افتاده است. او اشاره می‌کند که برای فرد غمزده، هیچ شگونی جز بخت سیاه وجود ندارد و مانند پروانه‌ای است که از شعله محروم مانده است.
متن دارای مضامین عرفانی و غمگین است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده مانند 'بخت سیه' و 'شعله پروانه' برای مخاطبان کم‌سن‌وسال ممکن است نامفهوم باشد.
شماره ۴۱۰ - قدسی، منم و دلی چو آتش همه سوز
قدسی، منم و دلی چو آتش همه سوز
رنگم ز شراب عافیت، گو مفروز ۱
بر غمزده جز بخت سیه نیست شگون
محروم بود ز شعله پروانه به روز ۲
رنگم ز شراب عافیت، گو مفروز ۱
بر غمزده جز بخت سیه نیست شگون
محروم بود ز شعله پروانه به روز ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۰۹ - آن برد گرو که رفت ازین دار به عجز
گوهر بعدی:شماره ۴۱۱ - قدسی ز تو در قید حجاب است هنوز
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
