خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این متن به عشق و امید اشاره دارد و بیان می‌کند که عشق را نمی‌توان به سادگی توصیف کرد و کسی که امید به عشق دارد، هرگز ناامید نمی‌شود. همچنین، برای کسی که بهار عشق را تجربه می‌کند، زمستان معنایی ندارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر می‌توانند با این مفاهیم ارتباط برقرار کنند.
شماره ۲۴۲ - ای عشق، ترا کس به نشان نشناسد
ای عشق، ترا کس به نشان نشناسد
زان سان که تویی، کس آنچنان نشناسد ۱
آن را که امیدی تو، نباشد نومید
آن را که بهاری تو خزان نشناسد ۲
زان سان که تویی، کس آنچنان نشناسد ۱
آن را که امیدی تو، نباشد نومید
آن را که بهاری تو خزان نشناسد ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۴۱ - مستغرق حال، قال را نشناسد
گوهر بعدی:شماره ۲۴۳ - کی دهر حقیقت گل و خس پرسد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
