خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر بیان می‌کند که با وجود این که یارش تنهاست، از رشک و حسادت خون در جگر دارد، زیرا یاری که چشم امید به او دارد، صدبار بیشتر از او درگیر مشکلات است.
متن دارای مفاهیم عاطفی پیچیده و احساسات عمیق مانند رشک و دل‌تنگی است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد.
شماره ۱۲۵ - با آن که چو مهر، یار تنها گذرست
با آن که چو مهر، یار تنها گذرست
پیوسته مرا ز رشک، خون در جگرست ۱
کان یار که چشم یاری از او دارم
صد ره از من به خود گرفتارترست ۲
پیوسته مرا ز رشک، خون در جگرست ۱
کان یار که چشم یاری از او دارم
صد ره از من به خود گرفتارترست ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۴ - امید به عقل، چون ثمر از بیدست
گوهر بعدی:شماره ۱۲۶ - از گریه و درد دیده را کی خطرست؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
