شماره ۸۷ - رخسار تو هر کجاست، صبح طرب است

رخسار تو هر کجاست، صبح طرب است
گر شام غمی ره برد آنجا، عجب است ۱

آنجا که سر زلف دراز تو نشست
پاس نفس صبح، کمال ادب است ۲