شماره ۴۱۵ - در کوه و دشت، پهن شود تا نشان من

در کوه و دشت، پهن شود تا نشان من
ای لاله کاش داغ تو بودی ازان من ۱

از بس که حرف تیغ بتان شد زبانزدم
شد ریشه ریشه چون قلم مو، زبان من ۲

گر پهلویم چو شمع نمی‌داشت، چربیی
کی سوختی به علت، مغز استخوان من؟ ۳

در غیرتم که سایه چرا با تو همره است
دنبال کس مباد دل بدگمان من ۴

چشم حسود، بر دل چاکم خورد هنوز
رشکی که بر قفس نخورد آشیان من ۵

بالیده‌ام ز شوق، که مویی نمی‌زند
موی میان او ز تن ناتوان من ۶

هر ناله کز برای تو باشد توان شناخت
یا رب مباد گوش کسی بر فغان من ۷

سررشته محبت اگر آیدم به دست
سوزد چو شمع بر سر آن رشته، جان من ۸