شماره ۴۰۴ - ز بس که دشمن نظّاره پریشانم

ز بس که دشمن نظّاره پریشانم
چو شمع گشته به یک جای جمع، مژگانم ۱

نشد ز سیل سرشکم خراب، کوی بتان
امین کشتی نوحم، اگرچه طوفانم ۲

ز عشق، رابطه‌ام نگسلد به مردن هم
گواه دعوی من بس، بقای پیمانم ۳

شدم به دوختن چاکهای سینه، رضا
که هیچ‌کس نبرد پی به داغ پنهانم ۴

به غیر، وصل تو دیدن چنان بود دشوار
که ترک وصل نماید به غایت آسانم ۵

فراخ روزی غم را ز تنگسال چه غم؟
همیشه نعمت غم حاضرست بر خوانم ۶

چو شعله در بدنم خون همیشه می‌رقصد
ز شوق آنکه کند غمزه تو قربانم ۷

چنان گرفته دل همدمان ز صحبت من
که غنچه گشته، گل چیده، در گریبانم ۸