شماره ۳۶۴ - چند چون ابر بر اطراف گلستان گریم؟

چند چون ابر بر اطراف گلستان گریم؟
حلقه ماتمیان کو، که بر ایشان گریم ۱

عمری از خون دل اسباب طرب جمع کنم
تا دمی بر سر کوی تو پریشان گریم ۲

نوبت گریه به چشمم نرسد، زانکه مرا
دیده دل نگذارد که به مژگان گریم ۳

مژه در خون جگر پنجه مرجان شد و من
در غم لعل تو یاقوت ز مرجان گریم ۴

عمرها دیده چو گرداب کشید اشک به خویش
در دل قطره عجب نیست که طوفان گریم ۵

نیستم ابر که در گریه تُرُش سازم روی
چشمه‌ام، با دل صاف و لب خندان گریم ۶

دیده‌ام بر سر آب از الم فرقت توست
کافرم گر دم رفتن ز پی جان گریم ۷

شهر بر گریه من همچو گریبان تنگ است
رو به صحرا نهم و درخور دامان گریم ۸

نور مهر تو ز سیمای سرشکم پیداست
دامن از غیر بپوشم چو به دامان گریم ۹

فرصت گریه ندارم ز گرفتاری عشق
ورنه صد بحر به یک جنبش مژگان گریم ۱۰

بس که دل می‌کشدم سوی اسیران قدسی
روز تا شب روم و بر سر زندان گریم ۱۱