شماره ۳۲۱ - فسرده صحبتم از انتظار گریه شمع

فسرده صحبتم از انتظار گریه شمع
گلی نچید شبم از بهار گریه شمع ۱

ترشح مژه از التفات داغ بود
به دست شعله بود اختیار گریه شمع ۲

به محفل از پر پروانه برگ گل ریزد
ز شاخ شعله، نسیم بهار گریه شمع ۳

هلاک کلبه خویشم که می‌کشد دایم
فراق خنده صبح و خمار گریه شمع ۴

ز خاک مشهد پروانه گل شکفت و هنوز
نمی‌رود ز دلش خار خار گریه شمع ۵

چرا شکفته نسوزم که رشته کارم
تمام صرف گره شد چو تار گریه شمع ۶

بود سرشک مرا آبرو ز بخت سیاه
فزاید از دل شب، اعتبار گریه شمع ۷

شهید خصلت پروانه‌ام که بر دل او
نکرد خنده شمشیر، کار گریه شمع ۸

نبرد پیش تو، چندان که سوختم قدسی
سرشک گرم مرا اعتبار گریه شمع ۹