شماره ۹۴ - مرا چو لاله ز بخت سیه رهایی نیست

مرا چو لاله ز بخت سیه رهایی نیست
شب مرا به دم صبح آشنایی نیست ۱

چو نقش زلف تو بندم چرا نریزم اشک
که می‌رسد شب و در خانه روشنایی نیست ۲

ز من برای چه رنجیده باز بر سر هیچ
بهانه‌جوی مرا گر سر جدایی نیست ۳

ز خون دیده مشو دامن مرا زاهد
که قید عشق بتان قید پارسایی نیست ۴

بقا کمند تو دارد ازآن حسد بردم
بر آن اسیر که در طالعش رهایی نیست ۵

ره گذار هوس بسته‌اند بر چمنم
گل بهار مرا رنگ بی‌وفایی نیست ۶

درین دیار ندیدیم جز دل قدسی
شکسته‌ای که نیازش به مومیایی نیست ۷