شماره ۲۷ - ناگفته ماند صد سخن آرزو مرا

ناگفته ماند صد سخن آرزو مرا
لب بسته ناامیدی ازین گفتگو مرا ۱

در چشم خلق بس که مرا خوار کرده‌ای
نشناسد آب روی، کس از آب جو مرا ۲

دور از تو کار خنجر الماس می‌کند
ساقی گر آب خضر کند در گلو مرا ۳

من دل به خال و خط ندهم مهر پیشه کن
بلبل نیم که مست کند رنگ و بو مرا ۴

پیمان ما به باده درست است داده‌اند
روز نخست دست به دست سبو مرا ۵

خوردم هزار زخم نمایان ز تیر او
هرگز نبود لطف چنین، چشم ازو مرا ۶

قدسی چه حال است که آلوده‌تر شوم
هرچند آب دیده کند شستشو مرا ۷