شماره ۱۶ - فکند از نظری دیده حسود مرا

فکند از نظری دیده حسود مرا
ز خویش کرده جدا آتشی چو دود مرا ۱

غرور کعبه روانم دلیل بتکده شد
وگرنه تاب فراق حرم نبود مرا ۲

روا مدار که گردد مزید خواهش غیر
نوازش ستمی کز تو چشم بود مرا ۳

ز سیر گلشن وصلت چه طرف بربستم
به غیر از این که به دل حسرتی فزود مرا ۴

ز رشک می‌زند امروز نشتر طعنم
کسی که دوش به عشق تو می‌ستود مرا ۵

ز شکر عشق نبندم زبان که ایامی
ز دل به ناخن غم عقده‌ها گشود مرا ۶

چه حاجت است تامل به قتل همچو منی
همان به است که بسمل کنند زود مرا ۷

اسیر بخت سیاهم گذشت از آن قدسی
که زنگ از آینه دل توان زدود مرا ۸