شاعر در این متن از درد هجران و عشق سخن می‌گوید و از دشواری‌های راه وصال جانان شکایت دارد. او از آتش هجران در سینه و درمان‌ناپذیری درد دیرینه خود می‌نالد، اما در عین حال به بازگشت وصل امیدوار است. شاعر از فدا کردن جان در راه محبت سخن می‌گوید و به بی‌سروسامانی خود اشاره می‌کند. در پایان، از نزار می‌خواهد که در عالم تسلیم غلو نکند و به استقامت در این دوران پریشانی اشاره دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، برخی از عبارات مانند «فدا کردن جان» و «درد دیرینه» ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر سنگین یا نامفهوم باشد.
شماره ۱۰۵۶ - من به جان آمده ام راه سویِ جانان کو
سخت است دشوار طریقی ست رهی آسان کو ۱
کوره ی سینه پرِ آتشِ هجران دارم
درد دیرینه ی ما را دمِ آن درمان کو ۲
وصل خود عاقبت الامر به ما بازآید
مرد برخاستن قاعده ی هجران کو ۳
بر محبّت چه دلیلی ست فدا کردنِ جان
عید درکیشِ قدیم است ولی قربان کو ۴
هر کسی را به سرِ خود سر و سامانی هست
سر و سامانِ منِ بی سرو سامان کو ۵
من برانداختۀ عشقم و در باخته پاک
هر چه آن بودم خود هیچ نبودم آن کو ۶
ای نزاری مکن از عالمِ تسلیم غلوّ
گر مسلّم شده ای مرتبۀ سلمان کو ۷
در پریشانی اگر مجتمعی مردی مرد
استقامت ز کجا خاصه درین دوران کو ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
