شمارهٔ ۶۴ - ناله های من

من که هستم زنده دور از دلربای خویشتن
گر برفتم می کشد بازم به جای خویشتن ۱

نه مرا در خانه کس راه و نه در مسکنی
می توانم بود یکدم در سرای خویشتن ۲

ای که می نالی ز عشق یار و جور روزگار
سوی من می بین و کن شکر خدای خویشتن ۳

گر ز عشق افزون نبودی در دل پایای من
فکر می کردم به جان گرد هوای خویشتن ۴

تا نهادم بر سر کویت قدم بی اختیار
توتیای دیده سازم خاکپای خویشتن ۵

بس که زاری می کنم بیهوش گردم هر زمان
باز می آیم به هوش از ناله های خویشتن ۶

غیر محیی کو خود از بهر تو خواهد در جهان
هر که می خواهد تو را خواهد برای خویشتن ۷