شمارهٔ ۴۱ - باده جان

داد مرا جان تو باده ای از جان خویش
کفر مرا کرد گوهر ایمان خویش ۱

حضرت او نیم شب گوید کای بوالعجب
هیچ مکن آشکار ،پنهان خویش ۲

گرچه تو آلوده ای ،بنده ما بوده ای
بنده ندارد پناه جز در سلطان خویش ۳

گر تو بگوید کسی ،کرده ای عصیان بسی
رحمت بسیار من ،گوید برهان خویش ۴

ور نهد دست رد، بر رخ تو نیک و بد
رد نکنم من ترا، خوانم خاصّان خویش ۵

درلحد تنگ تو صلح کنم جنگ تو
پیش تو روشن کنم، شعله تابان خویش ۶

خانه زندان گور ،پر بود از مار و مور
من بنمایم در او روضه رضوان خویش ۷

خانه زندان تن روی نهد سوی من
بر سر کیوان زنم خیمه ایوان خویش ۸

کردمت ای بوالفضول نام ظلوم و جهول
تا نفروشم به کس بنده نادان خویش ۹

با امانت گران ، بنده توئی ناتوان
بار ترا می کشم محیی ز گیلان خویش ۱۰