بخش ۴۳ - من کیستم

مرا خود در اوقاتِ ردّ و قبول
نباشد غمِ ترّهاتِ جَهول ۱

اگر سرِّ مردان ندارم نگاه
کله سر نبیند دگر سرکلاه ۲

نیارم به نا محرمان باز گفت
چه گویم که با من که این راز گفت ۳

همه هرچه در حقِّ من گفته اند
نه از من که از خویشتن گفته اند ۴

اگر معترض طعنه ای می زند
به خود بر ز خود هم چو قز می تند ۵

مرا کس نداند که من کیستم
کدامم کجاام کی ام چیستم ۶

چه بارست بر جانِ پر درد من
که خون شد دلِ ناز پروردِ من ۷

زبس طعنه همواره دل خسته ام
دلِ خسته در لطفِ حق بسته ام ۸

چو از بدوِ فطرت قلم می رود
چه بردستِ من بیش و کم می رود ۹

دلم موج خون می زند لب خموش
ملامت روان و من آگنده گوش ۱۰

همان به که فی الجمله از هیچ روی
نگویم سخن تا نگویند گوی ۱۱