خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این متن، شاعر از خسروی می‌گوید که با بلند کردن قدح، باران معانی از ابر بیان بر زمین می‌بارد. سپس از رحمت او می‌پرسد که اگر گاهی این گمشده را به لطف خود یادآوری کند، چه کم می‌شود؟ این شعر بیانگر ستایش و امید به لطف و رحمت الهی است.
متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که درک آن ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۲۹ - خسرو چو به خرمی قدح بر دارد
خسرو چو به خرمی قدح بر دارد
وز ابر بیان در معانی بارد ۱
از رحمت او چه کم شود گر گه گاه
این گمشده را به لطف خود یادآرد؟! ۲
وز ابر بیان در معانی بارد ۱
از رحمت او چه کم شود گر گه گاه
این گمشده را به لطف خود یادآرد؟! ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۸ - آن خط که به گرد آن دهن می گردد
گوهر بعدی:شماره ۳۰ - چشم تو که ابروی کمانکش دارد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
