خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری است که در آن شاعر با زبانی غزل‌گونه و با استفاده از تصاویر و استعارات زیبا، به توصیف و ستایش معشوق می‌پردازد. در این شعر، معشوق با عناصری مانند پروین، زهره، و خسرو اختران مقایسه شده و زیبایی‌های او با عباراتی مانند "گره زلف خود در ابروی تو" به تصویر کشیده شده است.
متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی پیچیده است که درک آن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد. همچنین، استفاده از استعارات و تشبیهات ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
شماره ۸۹ - ای گسسته قلاده پروین
ای گسسته قلاده پروین
زهره از بهر عقد بازوی تو ۱
به نعیم وجود پر کرده
هفت کشور شکم به پهلوی تو ۲
نیست در نه خزانه افلاک
کسوتی کان رسد به زانوی تو ۳
دی مگر اندکی تغیر داشت
رای صافی و روی نیکوی تو ۴
خسرو اختران ندا می کرد
کای من و شش وشاق هندوی تو ۵
کو عروسان خلد تا بینند
گره زلف خود در ابروی تو ۶
زهره از بهر عقد بازوی تو ۱
به نعیم وجود پر کرده
هفت کشور شکم به پهلوی تو ۲
نیست در نه خزانه افلاک
کسوتی کان رسد به زانوی تو ۳
دی مگر اندکی تغیر داشت
رای صافی و روی نیکوی تو ۴
خسرو اختران ندا می کرد
کای من و شش وشاق هندوی تو ۵
کو عروسان خلد تا بینند
گره زلف خود در ابروی تو ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۸۸ - ندانستم که هرگز تا بدین جای
گوهر بعدی:شماره ۹۰ - زمانه داور کشور گشای نصرت دین
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
