شماره ۶۲ - ایا شهی که ز آثار نعل شبرنگت

ایا شهی که ز آثار نعل شبرنگت
حسد برد به گه حمله صاحب شبدیز ۱

تویی که بر تن خصم تو دِرع داوودی
ز رمح و تیغ تو پرویزنی بود خون بیز ۲

چو ظلم بر در دروازه وجود رسید
ندای عدل تو بشنید بازگشت و گریز ۳

ببرد چاشنی لطف تو به شیرینی
مزاج بی نمکی از جهان شورانگیز ۴

اگر ز کین تو دندان خصم کنده شود
عجب نباشد از آن عزم تند و خنجر تیز ۵

خدایگانا من بنده بر بساط ملوک
که جمله کم ز تو بودند و بیش از پرویز ۶

به صد هنر قدری آبروی یافته ام
جهان ز حکم تو در نگذرد بگو که مریز ۷

فلک به جام بلا شربتم از آن فرمود
که از عطای مزور نموده ام پرهیز ۸

به سوی من نظری کن که بی سبب با من
جهان سفله به کین است و چرخ دون به ستیز ۹

از آن زمان که فلک بر درت به پا استاد
زمانه بر سر بختم نشسته بود که خیز ۱۰

کنون که خاک درت را ز اشک دیده من
به رنگ لاله برآورده چرخ رنگ آمیز ۱۱

مرا به نزد تو بی پایمردی کرمت
برون ز حلقه در نیست هیچ دست آویز ۱۲