شماره ۵۲ - عمادالدین تو آن تقدیر حکمی

عمادالدین تو آن تقدیر حکمی
که با قدرت فلک را نیست مقدار ۱

کشیده خط تو در دفع فتنه
به گرد خطه اسلام دیوار ۲

فکنده هیبتت چون دور دایم
دوار اندر سر گردون دوار ۳

عروس ملک را بربسته زیور
به دست درفشان و لفظ دُربار ۴

تویی آن گوهر عالی که پیشت
فلک مانند خاکستر بود خوار ۵

گر از خاک است گوهر پس چرا شد
ز نسلت گوهری دیگر پدیدار؟ ۶

چه می گویم تو دریایی و لابد
به در یا در بود گوهر سزاوار ۷

مبادا کز تو ای دریای معنی
شود هر گز یتیم آن در شهوار ۸

اگر چه این سخن بر جای خویش است
حدیث ما فرحنا یاد می دار ۹