این متن به توصیف مکانی مقدس و باشکوه می‌پردازد که از نظر زیبایی و فضیلت برتر از بهشت (ارم) است. این مکان نماد هنر و فضیلت است، با معماری خارق‌العاده که حتی کوه‌ها در پایداری آن نقش دارند. زمان و حوادث بر آن تأثیری ندارند و طرح‌های دیوارهایش چنان زیبا هستند که گویی چرخ و خورشید برای دوختن آن‌ها از لاجورد استفاده کرده‌اند. این مکان به‌گونه‌ای توصیف شده که گویی نسخه‌ای از بهشت هشت‌در است و نماد اقبال، سعادت و پیروزی است.
این متن دارای مفاهیم عمیق ادبی و عرفانی است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
شمارهٔ ۱۱ - و قال فی وصف البناء
کعبۀ فضل و قبلۀ هنرست ۱
گنبد او کلاه کیوانست
گرچه از روی وضع مختصرست ۲
در ره پایداری ارکانش
کرده با کوه دست در کمرست ۳
نه در او روزگار را تاثیر
نه بر او حادثات را گذرست ۴
از پی نقشهای دیوارش
چرخ و خورشید لاجور دوزرست ۵
راست گویی که از طریق نهاد
نسختی از بهشت هشت درست ۶
مطلع آفتاب اقبالست
تکیه جای سعادت و ظفرست ۷
صدر عالم درو ممکن باد
تا فلک را مدار برمدرست ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
