شمارهٔ ۳۲۴ - وله ایضا

ایا حرّی که دستت گاه بخشش
چو ابر بهمنست از سیم پاشی ۱

شکاری کرده ام امروز زیبا
چنان کز سیم سروی بر تراشی ۲

ولیک از شرم رویم می نماید
از آن تارک که خود دانی تحاشی ۳

گرم تو یک صراحی می فرستی
ز روی دوستی و خواجه تاشی ۴

فتوحی کم از وگردد میِسر
چنان باشد که تو خود داده باشی ۵