شاعر در این متن بیان می‌کند که با وجود داشتن سخنان نغز و ارزشمند، به دلیل شرایط نامساعد و عدم وجود مخاطب مناسب، از بیان آن‌ها خودداری می‌کند. او از نبود ممدوحی که از او انتقاد نکند و همچنین از ترس طوطیان (اشاره به افراد ساکت و بی‌تفاوت) و بلبلان مرده (اشاره به افرادی که ظاهری زیبا دارند اما فاقد محتوا هستند) گلایه می‌کند.
این متن دارای مفاهیم انتزاعی و انتقادی است که درک آن‌ها نیاز به تجربه و شناخت کافی از جامعه و ادبیات دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده مانند 'طوطیان خموش' و 'بلبل مرده' ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
شمارهٔ ۳۲۲ - وله ایضا
سخن نغز هست بسیاری ۱
چه کنم دست همّت ممدوح
بر دهانم ز دست مسماری ۲
عقد گوهر کجا کنم عرضه
چون نبینم همی خریداری ۳
نیست در روزگار ممدوحی
که ازو نیست بر من انکاری ۴
طوطیان خموش می خواهند
تا نیفتد زیان دیناری ۵
بلبل مرده دوست میدارند
تا نباید علوفه شان باری ۶
۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
